
ใกล้จะเปิดเทอมแร้ว
รู้สึกว่าปิดเทอมมันจะมีอะไรมากมายเกิดขึ้นกับเรา
ความรักที่เราคิดว่าเราเลือกถูกแต่ว่ามันไม่ใช่
เหมือนเรายังมองในสิ่งที่อยู่ภายนอก
ทั้งที่ความจริงมันไม่ใช่เลยซักนิด
มาแร้วผ่านไป ทั้งที่เราอยากจะฉุดรั้งไว้
แต่เราก็ทำไม่ได้ ยิ่งรั้งเค้ายิ่งไป...
สุดท้ายก็ไม่มีใครที่เราสามารถจะรั้งไว้ได้
เหลือแต่ร่องรอยแห่งความเจ็บช้ำ
ถามว่ารักมากไหม รักมาก มากเกินกว่าจะรัก
เราเคยหลงไปในสิ่งที่ยุยงชั่วคราว แต่ว่า
เราก็กลับมาคิดว่าเรารักใครกันแน่
พอเราคิดได้ ก็สายเกินไป...
เราปล่อยคนๆนั้นให้เค้าทำผิดกะเรา
มันเป็นความผิดที่เราไม่สามารถให้อภัย
มันคือเรื่องที่เรายอมรับไม่ได้ แต่สุดท้ายคุณทำ...
ไม่เป็นไรให้อภัย แต่ต่อจากนี้คงไม่มีคำว่า"เรา"
คุณคิดเสมอว่า เราขาดคุณไม่ได้
คุณคิดเสมอว่านอกจากคุณแร้วเราไม่มีใคร
คุณคิดผิดถนัด....ณ วันนี้เราจบ แต่คุณไม่จบ
ก็ขอให้คุณวิ่งเต้นไปคนเดียว
สงสารนะ สงสารผู้หญิงของคุณที่ต้องรับชะตากรรมต่อไป
เพราะเค้าก็โง่ไม่รู้ทันคุณ คุณบารมี มันยากนะที่คุณจะโกหก
ตลอดเวลาคุณไม่เคยโกหก แล้วคุณมาโกหก
มันไม่เนียนเอาซะเลย คนมันจะโกหก คนที่รู้ยังไงเค้าก็รู้
คุณทำเหมือนทุกอย่างไม่เคยเกิดขึ้น ทำได้ยังไง
เราต้องนอนทรมานทุกวันกับการกระทำของคุณ
แต่ในความโชคร้ายนี้ก็ยังมีโชคดีอยู่ที่ว่า
คนที่มาพร้อมคุณ เค้ากลับดีกับเรามากกว่าคุณ
ทั้งที่เราไม่ได้คิดอะไรกับเค้า แต่เราต้องขอบคุณ ที่ทำให้เราคิดได้
ขอบคุณที่คุณกระทำแบบนี้
ขอบคุณที่ทำเราไปจากคุณได้ซะที
ขอบคุณที่ทำให้รู้ว่าความรักอย่างเดียวมันอยู่ด้วยกันไม่ได้
ขอบคุณ

ฉันคงขอเห็นแก่ตัวอีกรอบ ตัวเลือกสุดท้ายที่มีอยู่
ขอโทษที่เราเป็นคนไม่ดี คนนี้อาจจะเป็นคนสุดท้าย
แล้วคนนี้อาจจะเป็นคนเดียวในไดอารี่ที่เราจะเขียนถึง
ทุกคนอาจจะว่าเราหลายใจ
แต่ไม่ใช่เราไม่ได้รักคนนี้เลยด้วยซ้ำ
แต่มันก็ไม่ผิดที่เราจะเปิดใจรับคนๆนี้เข้ามาศึกษา
เพราะเค้ารอเรามา 2 ปี เต็ม
เราก็เป็นคนเจ้าชู้นะเรายอมรับ
แต่ถ้าเรารักใครเรารักคนเดียว
ตลอดมาเราเหมือนเราไม่ซื่อสัตย์กับความรู้สึกของตัวเองเลย
แต่ตอนนี้ไม่ได้แร้วหล่ะ
ปีนี้เราจะ20คงทำตัวเป็นเด็กๆไม่ได้แร้วหล่ะ
พอกันที...ชีวิตที่ไร้สาระ....

ขอบคุณ ... ที่ทำให้เรายืนได้
และ เราจะศึกษากันต่อไป...
ขอบคุณที่ไม่โกรธไม่เคืองกัน